Routebeschrijving in Google Maps
Verwachte reis afstand ca 120 km.
Reisduur ca 2 uur 30 min.
Verblijf 1 nacht in Keltic Lodge
We rijden rond een uur of vier in de middag de ferry op. Het duurt nog anderhalf uur voordat de ferry ook echt vertrekt. In de tussen tijd hebben we de sleutel van onze hut gekregen. Dat valt niet tegen. Het is een 4 persoons cabin, dus met de bovenbedjes omhoog geklapt is er ruimte zat. Ook hebben we een eigen badkamertje met douche en toilet. Prima voor elkaar! We eten een lekker vers broodje gezond en gaan vroeg de koffer in. We merken het bijna niet als de ferry vertrekt. Nadat we beide in ons boek zijn begonnen gaat om half negen het licht uit om te gaan slapen. Dat gaat dus niet lukken!! Als we twee uurtjes lekker hebben geslapen begint de pret. De ferry is inmiddels op open zee beland en dat kan je goed merken. Het is erg ruig weer en aangezien onze hut voorin de ferry is hebben we veel last van de deining.
Ergens midden in de nacht, zo rond drie uur, merken we dat de ferry een andere koers gaat varen en wordt het rustiger. Althans er is minder lawaai. Het lijkt erop dat de ferry op de golven “surft” wat een erg onaangenaam gevoel geeft. Het is of je steeds een zet krijgt met een variabele snelheid. Ik probeer mijn maag achter mijn amandelen weg te krijgen en ik verlang hevig naar het Sinbad hotel in Gander!! Er spookt steeds een naam door mijn hoofd: Bill, Huricane Bill. Een uur voor de ferry arriveert staan we beide beroerd op. Even een lekkere warme douche doet wel goed. Gelukkig duurde de overtocht maar drie uur langer vanwege het heftige weer. We hebben er maar liefst 17 uur over gedaan. We rijden maar meteen richting Ingonish, op zoek naar een restaurant om te ontbijten. Dat laat even op zich wachten. Het is in Nova Scotia weer een half uur vroeger, zodat het tijdsverschil met Nederland weer 5 uur (later) is. Met een wijze les van mijn vader in het achterhoofd;
“Als je je niet lekker voelt of ziek bent, moet je je beter eten!” gaan we bij het eerste restaurant wat we tegenkomen eten. Dat is de Lobster Alley. Als onderlegger ligt er een handleiding “hoe eet ik kreeft”. Dat moet ik onthouden. We rijden ie wat opgeknapt verder naar Ingonish. Onderweg schieten we nog wat plaatjes bij de fraaie look-outs. Bij Wreck’s Cove geen Puffins gezien! We kopen een vergunning voor het Cape Brentons Highlands Park, aangezien ons schitterende hotel daar middenin ligt. Na het inchecken, zo rond een uur of drie, gaan we even een klein tukje doen.
Dat wordt dus een tukje van ander half uur! Even opfrissen en snel wat wandelen want de omgeving is erg mooi. We doen twee korte wandelingen om daarna lekker te gaan eten.
En dat wordt dus kreeft! Met de handleiding goed in het hoofd (en met een goede voorzet van de kok) is het schoonmaken zo gepiept! Best lekker! Langzaam aan begin ik weer mens te worden. Nog even lezen en dan lekker slapen! Morgen lekker veel wandelen.